Tradycje wczasowe Międzyzdrojów sięgają 1830 roku, kiedy to radca sanitarny dr Oswald z Berlina rozsławił w swoich publikacjach walory lecznicze nadmorskiej miejscowości Misdroy.

Pierwsze zapisy kronikarskie spotykamy w XV-wiecznym akcie darowizny księcia Bogusława I, na rzecz prepozytury katedralnej w Kamieniu Pomorskim, gdzie jest mowa o miejscowości Misdroige i Misdroie. Wcześniejsze źródła podają informacje o dwóch osadach Campenz (Kępieńce) i Żelazo (Żelazo).

W połowie XIII wieku w centrum dzisiejszych Międzyzdrojów (u zbiegu ulic Krótkiej i Gryfa Pomorskiego) powstała karczma, która obsługiwała główny trakt handlowy wzdłuż wybrzeża morza. Karczma ta pełniła ważną funkcję handlową. Zaopatrywała podróżnych w żywność, służyła jako miejsce zebrań mieszkańców osady, była salą sądową, a także miejscem spotkań z urzędnikami księcia. Tutaj też były dostarczane daniny. Mieszkańcy trudnili się rolnictwem, hodowlą trzody, bydła, rybołówstwem i myślistwem.

trzydziestoletnia wyniszczyła całe Pomorze, ucierpiały też Międzyzdroje. Wyspa znalazła się pod panowaniem szwedzkim. W roku 1715 zajęły wojska pruskie, a pokój "sztokholmski" usankcjonował panowaniem Prus nad Pomorzem. W ciągu XVII wieku ludność osady Misdroy powiększyła się o byłych żołnierzy, którzy otrzymali tu działki. W tym też czasie karczmę przeniesiona do Lubiewa, w związku z usypaniem grobli przez mokradła.

W XVIII wieku Anglicy odkryli i rozsławili właściwości lecznicze morskich kąpieli. Odpoczynek nad morzem stawał się w Europie coraz bardziej powszechny. Moda na odpoczynek nad morzem na Pomorzu sięga początków XVII wieku. W okresie tym pierwsi letnicy dotarli też do Międzyzdrojów. W 1832 roku po przeprowadzeniu parcelacji biedna wioska szybko przekształciła się w coraz modniejszą miejscowość letniskową.

miedzyzdroje

Uruchomienie zakładu przyrodoleczniczego nadało Międzyzdrojom rangę uzdrowiska morskiego. Począwszy od 1897 roku szereg pensjonatów było czynnych przez cały rok. W 1902 roku do Międzyzdrojów dotarła kolej, która ułatwiła dojazd letników nad morze ze Szczecina i Berlina. W 1913 roku oddano użytkowania sieć wodociągową oraz kanalizację miejską. Miejscowość posiadała tez własna elektrownię. Dnia 1 lipca 1895 roku oddano do użytku letników 300 metrowe molo spacerowe. Kurort posiadał więc nie tylko piękna zabudowę wczasową, ale i nowoczesne urządzenia techniczne co znacznie polepszało warunki wypoczynku. Począwszy od 1895 roku ukazywała się lokalna gazeta, która zamieszczała oferty wczasowych kwater, jak też publikowała imienną listę gości letnich.

Gości przybywało z każdym sezonem letnim. W 1913 roku była rekordowa liczba ponad 20 tys. Letników. Życie towarzyskie skupiało się w Domu zdrojowym, gdzie obowiązywały stroje wieczorowe. Damy w jasnych strojach bez kapeluszy. Panowie w ciemnych garniturach i białych rękawiczkach. Orkiestra zdrojowa koncertowała codziennie, a przy dobrej pogodzie na promenadzie w muszli koncertowej.

Pomost mola służył w okresie letnim jako przystań łodzi spacerowych oraz statków pasażerskich utrzymujących stałą komunikację ze Świnoujściem. Drugi port wodny znajdował się w pobliskim Zalesiu, gdzie dobijały statki z letnikami ze Szczecina. Odbywały się różnorodne imprezy, jak wyścigi konne, pokazy sztucznych ogni itp. W 1935 roku kurort obchodził uroczystości 100-letniej tradycji kąpieliska morskiego.

Fragment tekstu z informatora turystycznego